orange melody ♪

18 ปีแล้วสินะที่เปิดดูโลกใบนี้
18 ปีแล้วสินะที่อยู่ใต้การคุ้มครองของพ่อแม่
18 ปีแล้วสินะที่เราคอยอาศัยพึ่งพิงหยาดเหงื่อของพ่อแม่

ตอนนี้เราก็ได้ชื่อว่าเป็น "ผู้ใหญ่" คนหนึ่งแล้ว

เวลาผ่านไปเร็วอย่างเหลือเชื่อ แป๊ปๆก็ 18 แล้ว เราต้องมีความรับผิดชอบ จ ริ ง ๆ ไม่ใช่สักแต่พูดแล้วล่ะ เชื่อมั้ย... เราว่าเด็กสมัยนี้น่ะไม่ได้ครึ่งของเด็กสมัยก่อนเลยสักนิด พอถึงอายุป่านนี้ก็น่าจะทำอะไรโดยตัวเองได้แล้ว สามารถช่วยเหลือพ่อแม่หาเงินมาเลี้ยงดูครอบครัว ไม่ใช่เกาะพ่อแม่กินไปวันๆ

เดี๋ยวนี้เด็กๆเหมือนโดนเอาใจมากๆ อยากได้อะไรพ่อแม่ก็เอาประเคนให้ ก็เพราะแบบนี้ หลายๆคนถึงเสียคนเอาได้ ... จริงอยู่ ถ้าไม่ซื้ออะไรให้เลย นั่นก็คงจะเกินไป แต่ถ้าประเคนให้ทุกอย่าง เด็กมันก็จะไม่คิดว่าของที่ได้มาง่ายดายนั้น ต้องแลกกับอะไรมาบ้าง

ตั้งแต่เล็กจนโต พ่อสอนเสมอว่าเราไม่ควรงอมืองอเท้า และเราต้องทำพรุ่งนี้ให้ดีกว่าพรุ่งนี้ แล้วก็อย่าสักแต่ทำตัวฉลาด ต้องเฉลียวด้วย ถึงจะอัจฉริยะ แต่ถ้านิสัยมารยาทไม่ได้เรื่อง ก็ไม่ได้เป็นคนที่ดีเลิศเลออะไรหรอก

พ่อสอนเสมอว่าไม่ควรฟุ่มเฟือยและไม่ควรเปลืองเวลา จนถึงบัดนี้ เราก็ยอมรับนะว่าเราน่ะยัง "เสียเวลา" ที่มีค่าอยู่ และพอมาคิดเอาจริงๆ ที่พ่อพูดมาน่ะ มันก็ถูกจริงๆน่ะแหละ เวลาเป็นสิ่งที่เอากลับมาไม่ได้ ถ้าพลาดแล้วก็พลาดเลย

พ่อกับแม่เป็นสองบุคคลที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเรา ทุกสิ่งทุกอย่างที่เรามีในวันนี้ก็เพราะน้ำพักน้ำแรงของท่านทั้งสอง ตอนเด็กๆ แม้แต่จนถึงวันนี้ เราก็หวังว่าสักวัน เราจะสามารถตอบแทนท่านทั้งสองสำหรับสิ่งที่มอบให้เรา

โดยเฉพาะอาเหลิ่ง อาเหลิ่งทนเบ่งเราเกือบหนึ่งวันเต็มๆ แค่ลืมตามาดูโลก เราก็ทำให้ท่านลำบากซะขนาดนั้นแล้ว ... ยังไงก็ขอบคุณท่านทั้งสองที่ให้โอกาสเราใช้ชีวิตในโลกใบนี้

เวลาสิบแปดปี เรารู้สึกเหมือนเผชิญอะไรมากมาย เห็นโลกในๆหลายแบบ อาจเป็นเพราะเราย้ายที่อยู่บ่อย ก็เลยเจออะไรที่แตกต่างไปหลายๆอย่าง ไม่รู้ว่าเพราะเราเป็นคนคิดมาก คิดเยอะ .. เรารู้สึกเหมือนว่าโลกนี้แย่ลงในระดับหนึ่ง

จะยังไงก็ตาม ... เราหวังว่าในปีที่จะมาถึงนี้ เราสามารถเป็นลูกที่ดีคนหนึ่งและเป็นผู้ใหญ่ที่คู่ควรต่อสังคมเช่นกัน จะบอกว่าหวั่นๆ ก็คงจะใช่ เพราะนิสัยเงียบๆอย่างเรา ก็ทำให้เรารู้สึกไม่สบายใจเวลาอยู่ต่อหน้าคนเยอะๆ บางทีเราก็ควรจะเปิดตัวขึ้นมาบ้าง ทำอะไรที่เปลี่ยนแปลง อย่างน้อยๆก็ในระดับโรงเรียนล่ะนะ

สิ่งที่หวังไว้สำหรับปี 2550 นั้น เราจะมีที่เรียนต่อ และเข้าไปในมหาลัยที่เราหวังเอาไว้ได้ ส่วนชีวิตหลังจากนั้น ก็ต้องคอยดูกันต่อไป ชีวิตคนเราน่ะ ไม่ได้มีทางเลือกแค่ทางเดียว มันอยู่ที่เราจะเลือกอันที่ดีที่สุดสำหรับเราได้หรือเปล่าต่างหากล่ะ

ถ้าให้พิมพ์ทุกสิ่งทุกอย่างในหัวก็กลัวจะไม่มีคนอ่าน (ฮา) แต่อยากบอกว่า ไม่ใช่แค่พ่อแม่ที่ทำให้เราเป็น "เรา" ในวันนี้ เป็นทั้งเพื่อนและญาติๆทั้งหลาย รวมทั้งน้องชายด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะน้อง ก็คงไม่ทำให้เราเริ่มมีความรับผิดชอบตั้งแต่ม.ต้น

ขอบคุณทุกๆคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเรา ... ขอบคุณจริงๆ

[ ทำยังไงกับจะลาไปไหนไกลๆเลย 555 ]



edit @ 2006/12/27 10:38:28