orange melody ♪

สวัสดี คุณ jaelsoul

• คุณใช้พื้นที่แล้ว 3638.7 KB
• คุณเขียนแล้ว 202 entry(ies) (รวม entry นี้)
  
• โดยเริ่มเขียนตั้งแต่ 11/10/2004
• มีผู้เยี่ยมชม 17080 ครั้ง

เลทมาหลายวัน แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก เหอๆ ก็ไม่น่าเชื่อเหมือนกันนะ ว่าเราจะเขียนบล็อก (ที่อาจจะไม่มีสาระเท่าไหร่) มาได้สองปีแล้ว

บางทีเวลาที่เราคิดว่านานมาก มันก็ผ่านไปเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ อย่างตอนนี้ เราไม่คิดว่าตัวเองจะอยู่ม.6 แล้ว พอปีหน้าก็ต้องไปมหาลัยแล้ว เริ่มใช้ชีวิตอย่างจริงจัง ไม่ใช่นั่งๆนอนๆเหมือนแต่ก่อน

จะตั้งใจก็ต้องตั้งใจมากกว่าเดิม ตอนนี้รู้ซึ้งถึงคำว่า "ผิดหวัง" จริงอยู่ มันเพิ่งต้นเทอม คะแนนตอนนี้มันยังเปลี่ยนกันได้ แต่มันก็ทำให้เรารู้สึกไม่ดีเอาซะเลย เพราะมันเป็นปีสุดท้ายและเป็นปีที่สำคัญที่สุด

บางทีการที่ไม่มีคนมากดดันเรา กลับทำให้เรากดดันตัวเอง เพราะไม่อยากให้คนอื่น "ผิดหวัง" ในตัวเรา แต่ท้ายที่สุดมันก็เกิดขึ้นจริงๆ เราอยากจะลดภาระให้พ่อแม่ ไม่อยากให้ท่านต้องเสียเงินให้เราตลอด เงินทุกบาททุกสตางค์ เราก็ได้มาจากพ่อแม่ทั้งนั้น เพราะอย่างนั้นพอเรามีงานทำ เราก็อยากเป็นฝ่ายดูแลพ่อแม่บ้าง

เกรดไม่ใช่ตัวตัดสินความสามารถของเราเสมอไป แต่ถ้าหากว่าเราอยู่ในโลกที่ใช้เกรดเป็นตัวตัดสิน เราก็ไม่มีทางเลือกอื่นใด นอกจากที่จะบรรลุเกรดที่เค้ากำหนดไว้

ปีนี้เราจะตั้งใจมากกว่าเดิม เพราะเรารู้สึกว่าถ้าเกรดของเรามาร่วงเอาปีนี้ ทั้งที่ปีก่อนๆทำได้ดีขนาดนั้น มันน่าเสียดายเอามากๆ ทำไมเราถึงไม่สามารถพยุงมันไปอีกปีล่ะ? ทำไมถึงปล่อยให้อะไรแบบนี้เกิดขึ้น? เรื่องแบบนี้คิดได้ไม่รู้จบจริงๆ

อีกอย่างหนึ่งที่คิดอยู่เสมอคือแบน ไม่รู้เหมือนกันว่าควรจะร่วมมั้ย เพราะถ้าพูดถึงเรื่องความสามารถ เราก็คงเทียบกับเด็กพวกนั้นไม่ได้อยู่ดี เราไม่ได้ซ้อมมาหลายเดือนแล้ว สกิลทั้งหลายแหล่ก็คงตกฮวบไปหมด แต่ว่าการอยู่ในแบนมันก็สนุกดี เราไม่จำเป็นต้องรู้จักทุกคน เราก็สามารถเล่นด้วยกัน

แต่เราก็ไม่ต้องการเป็นตัวถ่วงของใครเช่นกัน

ทำไมบางครั้งเราถึงรู้สึกเหมือนอยู่คนเดียว? ไม่ใช่ว่าเราไม่มีเพื่อนหรอกนะ เพื่อนน่ะมี ที่สนิทๆกันน่ะมี แต่มันก็ยังรู้สึกว่างเปล่าอยู่ดี มันไม่เหมือนตอนอยู่ที่เมืองไทย ไม่รู้ทำไม พออยู่ห่างๆกัน เราถึงรู้สึกแบบนี้ ตอนนี้ถ้าลองให้โทรศัพท์ไปคุย เราก็ไม่รู้ว่าจะคุยอะไรดี เพราะยังไงก็เริ่มไม่ถูกและไม่รู้ว่าอีกฝั่งจะเปลี่ยนไปหรือเปล่า

แต่ยังไงซัมเมอร์ปีหน้า เราก็คงได้เจอกับเพื่อนๆอีกครั้ง ก่อนที่จะหายไปอีกหลายปี เพราะต้องเรียนต่อ (ซึ่งก็ยังไม่แน่นอน)

ไม่รู้ว่าเส้นทางที่เดินอยู่นี้ มันถูกต้องหรือเปล่า?

"ข้อสอบมีคำตอบที่ถูกแค่ข้อเดียว แต่ชีวิตของคนนั้นต่างกัน เราสามารถมีคำตอบที่ถูกหลายข้อ เพราะฉะนั้นการเข้ามหาลัยก็เป็นคำตอบที่ถูก และถึงเราจะไม่ได้เข้ามหาลัยก็เป็นคำตอบที่ถูกเช่นกัน
เราจึงควรจะหาคำตอบที่ดีที่สุด และเดินไปในเส้นทางนั้น"
นี่เป็นอย่างนึง ที่เราจำมาจากละคร Dragon Zakura และเราคิดว่ามันก็จริง...

...ใครอ่านจบ นับถือจริงๆ =w=b