orange melody ♪

happend: Monday Oct 17, 2005

ทุกๆปี นักเรียนคอร์สดนตรีจะได้ไปชม T.S.O. ที่ Roy Thomson Hall
ซึ่งเราก็เป็นปีที่สามแล้ว... ที่นั่งจะแบ่งเป็นสามระดับ ได้แก่
ชั้นล่างสุด ที่อยู่ระดับเวที ช่างกลางๆ ที่สูงกว่าเวที และชั้นบนสุด

ปีก่อนๆ เรานั่งชั้นล่างสุด และพบว่า.. มองนักดนตรี
ที่เล่นพวกฟลุ๊ต โอโบ คลาริเน็ต ฯลฯ ที่อยู่ด้านหลังไม่เห็น
จะเห็น ก็เห็นแต่พวกที่เล่นไวโอลิน เชลโล และก็ conductor

การแสดงคราวนี้เล่นแต่เพลงของโมซาร์ต
แต่ว่า conductor แตกเพลงออกเป็นส่วนๆและ
ให้ผู้ชมฟังแยกกัน อีกทั้งให้ผู้ชมมีส่วนร่วม ไม่ใช่แค่ชมอย่างเดียว

เพลงเปิด เริ่มด้วยเพลงที่มี contrast ต่างกัน 4 ท่อน
ดัง - เบา - ดัง - เบา ระหว่างช่วงจากดังไปยังเบา
ฟลุ๊ตและโอโบจะเล่นโน้ตเมโลดี้ที่ลดความแตกต่าง
ซึ่งก็เป็นอะไรที่มองข้ามได้ง่ายอยู่เหมือนกัน
// มานึกๆเอา เขียนเป็นภาษาไทยก็ยากพอควร - -"

Conductor ก็ทำหน้าที่เหมือนพิธีกร เพราะ
เป็นคนที่พูดหรือบรรยายอยู่คนเดียวตลอดการแสดง
เขาพูดถึง "Possibilites (ความเป็นไปได้)"
เขาบอกให้เราเปิดรับ ลองค้นหาดู

เขาหยิบที่นั่งจักรยานกับที่จับจักรยานมา
ปิกัสโซ่เอามาต่อกัน ก็ได้โครงกระดูกหัวของกระบือ..
และเขาก็พูดถึงเวลาเดินข้ามสนาม
จะมีพืชเล็กๆแหลมๆที่มักติดกางเกง กระโปรง
คนส่วนใหญ่ก็แค่พยายามปัดๆออก แต่มีชายคนหนึ่ง
เอากล้องจุลทรรศน์ส่องดูระหว่างเสื้อผ้าและพืช
แล้วก็ค้นพบว่าเจ้าหนามของพืชๆนี้ยึดเกี่ยวใยผ้า tightly

คราวนี้ แสดงแค่ 2 เพลงเท่านั้น
ซึ่งถือว่าน้อยกว่าปีก่อนๆอยู่เหมอืนกัน
แถมเป็นเพลงของโมซาร์ตอย่างเดียวด้วย
ปีก่อน เพลงที่ชอบมากๆคือ Twinkle Twinkle Little Star
ซึ่งนำมา arrange ใหม่ .. ไพเราะ~

เพลงจบเป็นส่วนที่น่าสนกว่าส่วนแรก
เพราะว่า conductor จะแยกดนตรีออกมาเป็น 5 ส่วนเล็กๆ
ซึ่งก็ได้แก่
1. 4 Long notes
2. ปัมปะปา~!
3. trills
4. slow then fast
5. short notes
ซึ่งพอเวลาแบนเล่นเอาจริงๆ มันจะทับกันเป็นเลเยอร์
จึงยากพอควรที่จะพยายามฟังทุกๆอันในคราวเดียวกัน
และทุกๆ repitition จะแตกต่างกัน บางส่วนอาจจะดังกว่าเดิม
หรืออาจจะเบากว่าเดิม เพื่อ support อันอื่นๆ

มีเพื่อนร่วมห้องคนนึงบ่นกับอ.ว่า conductor พูดมากเกินไป ...
และอย่างนึงที่เราพบว่าน่ารำคาญมากๆก็คือ
เสียงปรบมือ เวลาที่เพลงยังไม่จบ..

จุดน่าสนใจของเพลงแรกคือ Sudden Silience
แต่คนก็เข้าใจผิดนึกว่าเพลงจบ.. แต่..มันก็ตบทุกทีที่เงียบ
นั่นมันก็ปาเข้าไป 5 รอบเชียวนา... อารมณ์เสียอยู่เหมือนกัน

แต่ดูแบบนี้ทีไร ก็ประทับใจไวโอลินและฟลุ๊ตมากๆ
โดยเฉพาะนักเล่นฟลุ๊ต เสียงเพราะๆมาก นุ่มนวลจริงๆ
เรายังไม่ได้ถึงครึ่งของเค้าแน่ๆ แถมเล่นอยู่คนเดียวเอง
สุดยอด~ด